Lancering van Malawi Mission Initiative


Rijdend door Malawi valt het me weer op. Meisjes, 14, 15 jaar oud met een kindje op hun rug. Vroeger dacht ik nog, een beetje naïef, dat het oudere zussen waren. Ondertussen weet ik het: veel te vroeg zwanger en daardoor een kind met een kind. Eén van onze collega’s vertelde me dat als je borsten groot genoeg zijn, mag/moet je trouwen.

Ik ben onderweg naar de officiële lancering van de eerste Malawiaanse Zendingsorganisatie. Het doel van deze organisatie is om de kerk van Malawi te helpen en te motiveren voor zending over de grenzen van Malawi. Na de laatste 2 conferenties die we hadden georganiseerd heeft de kerk een “taskforce” gestart die als doel heeft om te onderzoeken hoe de Malawiaanse kerk zending kon bedrijven. Dit met een groep van getalenteerde vrijwilligers uit de top van de kerken.  We hebben enorm veel discussies gehad, brainstormsessies geleid, met mensen van andere Afrikaanse zendingsorganisaties gesproken en boeken gelezen over het onderwerp. En nu is dus de officiële presentatie aan de kerk; de “lancering” van deze zendingorganisatie. En toch,  als ik er naar toe rijd doen me deze kinderen met kinderen op hun rug denken aan de Malawiaanse kerk. Zijn ze er klaar voor? Zijn ze al rijp genoeg? Maar ja, 120 jaar is toch een behoorlijke tijd om volwassen te worden.

’s Avonds hebben we een diner met het hoofd van de Afrikaanse Zendingsbond. Hij is verantwoordelijk voor een organisatie die over heel Afrika missieorganisaties heeft gestart. Hij komt uit Nigeria en honderden kerken participeren in deze organisatie. Een man met visie over leiderschap, zending, zeer charismatisch, maar niet op de voorgrond. Hij heeft bedongen dat hij niet langer dan 8 jaar mag dienen omdat hij anders te beeldbepalend wordt. Hij schept het eten op voor de rest. Een dienende leider.

De volgende dag is de officiële start van de organisatie. Zo’n 70 kerkleiders zijn aanwezig en gelukkig krijgen we het mandaat om verder te gaan. Er moeten nog heel wat hobbels genomen worden, maar deze is genomen.

’s Avonds laat brengen we gezamenlijk één van de pastors naar huis. We passeren de vuurtjes aan de kant van de weg. Op de hoek van een straat staat een jonge prostituee. Wanneer we dichtbij komen trekt ze haar toch al korte rokje nog iets omhoog waardoor haar te dunne benen extra zichtbaar worden. Ik denk wat er van haar geworden zou zijn als ze in Nederland was opgegroeid? Nu staat ze daar aan de kant van de weg, ’s nachts om elf uur met waarschijnlijk ‘de gevreesde ziekte’ (AIDS) onder de leden. We rijden verder en in de verte zie ik iets lopen. Het loopt als een beer en het heeft de hoogte van een kalf. Ik vraag de chauffeur om langzaam te rijden, maar hij heeft het ook al gezien; er loopt iets raars. Als we dicht bij komen schrikken we ons suf. Er loopt een hyena, midden in de nacht, midden in Lilongwe, de hoofdstad.

Ja we hebben vandaag een grote stap gemaakt, maar de vijand loopt rond in onze stad, zoekende wie hij kan verscheuren. Bid voor de kerk in Malawi dat deze stap die we vandaag gezet hebben vrucht mag dragen. Dat we geschiedenis hebben mogen schrijven.